குடுபத்தலைவன்
கட்டையில்…
எரியும் பொழுது
குடும்பக்கனவுகள்
சாம்பலாகின.

தருண் இங்கே வா..

மம்மி இங்கே இருக்கேன்!

என் தாயே பேசுவதில்லை

நான் எப்படி பேசுவது ?

- தமிழ்

கடல் அலையின்

முத்து சிப்பிகளின் ஒதுங்கல்

அரசியல் செய்ய

வசதியான பதுங்கல்

கட்டடத்தின்

பல செங்கலின் வலிமை

பத்திரம்!

சில சமயம்...

சமுதாய மலையிலிருந்து

உருட்டப்பட்ட பெருங்கல்,

நாங்கள்!

நீ
தூரமாகவே இரு
நித்தம் இரவுகளில்
எனைப் பார்த்துக்கொண்டே

நான்
உனது தூரத்து
சொந்தக்காரன்

அறிவியல் பூர்வமாக
உனது தன்மைகள்
எல்லாம் பொய்!
நீ மட்டும் மெய்
எனது மார்ப்புக்குள்

நீ
அரை முகம் காட்டினாலும்
அதில் தான்
மயக்கம்
அதிகமாகிறது
என்னுள்
இவ்வாறு உளரலோடு…

என் கனவு விடிகிறது
துயிலைக் கடந்து
நீயும்
விலகிப்போகிறாய்
உன் சூரியனை
விட்டு…

கண்ணீர்

புனித கவிதைகள் எழுத

தேவையான மனசின் மை

தண்ணீரோடு கலக்கும்

பாச நுரை

பன்னீர் வாசம் பூசும்

சிரிப்பு

வெண்ணீர் கொப்பளங்களில்

பிம்பம் பார்க்கும்

காயத் தழும்புகள்

இறைவன் கை கழுவிய

ஒரு நீர் துளி

நான்!

இப்ப..

நான் கம்பளி பூச்சி தான்

உடனே பிடிப்பதிலை

அதிலும் வருத்தமிலை

காதலில் கூடுக்கட்டி

தவ தவமாய் காத்திருப்பேன்

ஒரு நாள்…

அந்த கூட்டைப் பிய்த்துக் கொண்டு

பட்டாம் பூச்சியாய் வருவேன்

அப்போது பிடித்துபோகும்.

யாரோ குப்பதைத் தொட்டில் கொட்டிய பூக்களை

ரசித்தபடி மனசுக்குள் கேட்டேன்

அன்பென்றாலே…

அந்த பூக்கள் மலர்ந்த முகமாய்

என் காதில் இரகசியம் கசிவதுப்போல்

“அது இறைவன் மார்பில் நிறைந்திருக்கும்

அது அவளுக்கு அதிகமாய் இருக்கும்”

பூக்கள் பின்னிய புதிரை

தரையில் படர்ந்த நிழல்

கொஞ்சம் வெளிச்சம் தெளித்தது

“அவள் நிழல் போலிருப்பாள்

வாழ்க்கையோடு நிறைந்திருப்பாள்”

யார் அவள்?

மனசில் கேள்வி எழுப்ப

நுகரும் காற்று நின்று போனால்

இன்னொரு கேள்வி எழுப்ப

உடனே பயம் படர்ந்தது

காற்றின் கருணையில் நமக்கு சுவாசம்

அதுப்போல் அவளும்

அவள் ஆரவணைப்பில் இவ்வுலகும்

என மெல்ல மெல்ல

குழந்தை சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி மலர்வதுப்போல்

அவளை அடையாளம் கண்டுக்கொண்டேன்

யாதர்த்தமாய் வானம் பார்த்தேன்

பால் நிலவு

அவளின் சாந்த முகமோ

அங்கேயிருந்து மூன்று வின்மீன்கள்

எனக்காக விழுவதுப்போல்

அதில் அன்பென்றாலே

‘அம்மா’ என

உயிர் எழுதும் எழுத்துக்கள்

பொறித்திருக்கலாம்